BPMN – podejście zaawansowane: rozszerzenie zagadnienia czynności

INFO_15_23.jpg

Czynności w BPMN to nie tylko statyczne odzwierciedlenie procesu i przepływu pracy. Kształt „czynności” w przypadku rozszerzenia modelu o symulacje procesu biznesowego pozwala na „podłączenie” do modelu wielu zmiennych.

Do tej pory w ramach cyklu BPMN uniwersalnym językiem biznesu omówiono najważniejsze zagadnienia związane z notacją. Dodatkowo zaprezentowano podstawowe etapy przygotowania poprawnego modelu procesu biznesowego z wykorzystaniem elementów takich, jak:

  • zdarzenie początkowe, zdarzenie końcowe,
  • czynność,
  • bramka logiczna.

Wymienione powyżej elementy modelu procesu biznesowego były jednak traktowane jako statyczna reprezentacja logiczna, która nie wpływała w żaden sposób na fakt, iż model można przekształcić w symulację i w ten sposób uzyskać znacznie większą paletę informacji o naturze procesu. Aby jednak przejść od modelu do symulacji, należy dokonać wprowadzenia do tematu zaawansowanego podejścia BPMN.

Czynność jako podstawa symulacji

Czynność to jeden z podstawowych elementów palety kształtów wykorzystywana przy przygotowaniu modelu procesu biznesowego, który jest podstawą przygotowania symulacji. Na Rysunku 1 zaprezentowano właściwości czynności.

Jak wynika z Rysunku 1, w ramach definiowania właściwości czynności analityk procesu może personalizować następujące elementy:

  • wejścia – czyli parametry, które mogą wpływać na uruchomienie czynności w procesie symulacji,
  • zasoby – pracownicy oraz sprzęt lub architektura,
  • zadania – harmonogram wykonywania czynności czy czas ich trwania,
  • wyjścia – właściwości żetonu na wyjściu czynności,
  • atrybuty – parametry symulacji, które mogą być pobierane z funkcji lub zewnętrznych źródeł, takich jak MS Excel.
  • z punktu widzenia wprowadzenia do zaawansowanych zagadnień symulacji, kluczowe na tym etapie będzie kompleksowe omówienie zasobów oraz zadań.

Zasoby w symulacji

Zasoby są niezbędnym elementem każdej symulacji, gdyż ich istnienie związane jest z kosztem, który stanowi podstawowy zakres zainteresowania w analizach procesów biznesowych. W BPMN zasoby skojarzone są właśnie z czynnościami, a żeby połączyć czynność i zasób, w pierwszej kolejności należy zdefiniować zasób i jego typ.

Na Rysunku 2 przedstawiono podstawowe parametry definiowania zasobów. Przy wykorzystaniu iGrafx domyślnie dla każdego modelu procesu biznesowego automatycznie przeniesiona jest do zasobów logika odzwierciedlająca model, tzn. do zasobów przenoszona jest struktura basenów i torów. Jest to o tyle ważne, że w ramach analizy symulacji koszty będą przypisywane właśnie do torów i basenów, tworząc klasyczne miejsca powstawania kosztów (MPK). Domyślnie iGrafx tworzy dodatkowo jednego pracownika – oczywiście jego nazwę można modyfikować. Można również poza pracownikiem zdefiniować narzędzia lub infrastrukturę wykorzystaną w danej czynności.

Kolejnym krokiem jest parametryzacja stworzonego zasobu, co zostanie przedstawione na Rysunku 3 na przykładzie pracownika.

Po wyborze typu zasobu pojawia się szczegółowa karta jego właściwości. Po pierwsze, można zdefiniować charakter zasobu z punktu widzenia jego liczności. Może być to pula lub zasób indywidualny.

W przypadku wyboru zasobu typu pula w modelu pojawi się zasób o jednorodnych właściwościach/umiejętnościach i strukturze, a analityk procesu biznesowego może ustalić licznik tejże puli.

W przypadku skorzystania z zasobu o charakterze indywidualnym definiowaniu podlega konkretny i unikatowy zasób, którego licznik domyślnie wynosi 1 (i nie więcej).

Dostęp możliwy dla zalogowanych użytkowników serwisu. Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.

Zaloguj Zamów prenumeratę
Drukuj

Zobacz również

Archiwum

Polecamy